23 Dingen en een Mens

... en dat terwijl de huizenmarkt op z'n gat ligt!

2010-09-17T20:13:00.003+02:00

Dit blog begon als digitaal opdrachtenvel voor de web 2.0-cursus 23Dingen. Die rondde ik in februari 2010 af. Maar de ontdekkingstocht in de 21e eeuw gaat verder. En wel hier:

KLIK!

Ding #23: Terugblik

2010-02-16T19:09:00.020+01:00

'Land in zicht!', roept de uitkijk wanneer hij door zijn telescoop tuurt. Thuis, denk ik. Over niet al te lange tijd varen we onze thuishaven binnen. Vier maanden lang ben ik met de HMS 23Dingeneneenmens door de wereld van Web 2.0 getrokken. Vier maanden lang heb ik op speelse en interessante manieren kennis kunnen maken met nieuwe toepassingen. Een uitgelezen moment voor een terugblik op de reis.

Als ervaren webgebruiker startte ik deze cursus in oktober 2009. Het leek me nuttig om me te verdiepen in die paar webtoepassingen die ik altijd links had laten liggen. RSS, Twitter, Delicious, het maken van wiki's... Langzaam maar zeker veranderde mijn insteek. Ik raakte steeds meer gefascineerd door de vraag: wat kunnen we ermee, in de bibliotheek? Volgens mij is dat ook de bedoeling van de cursus. Het gaat er niet zozeer om dat je weet hoe je een account zus en een widget zo aanmaakt. Het gaat erom dat je leert nadenken over de mogelijke toepassing van die applicaties.

Toch stimuleren de cursusopdrachten dat nadenken niet. Ik zie een aantal medecursusisten schrijven: 'Leuke toepassing, die widget in Hyves. Ga ik zeker gebruiken.' Maar waarom wil je het gebruiken? Wat wil je als bibliotheek bereiken? Het zal helpen als de cursist aan het begin van de cursus een doel voor ogen heeft. 'Ik wil mijn gebruikers meer context bieden', bijvoorbeeld. Met dat doel in je achterhoofd kun je de web 2.0-tools op hun nut beoordelen. 'Laat ik eens kijken welke mogelijkheden Hyves biedt om mijn doel te bereiken.' De cursus zou dan ook moeten beginnen met de vraag: 'Wat is je missie als bibliotheek?' Anders blijft het toch bij stuurloos ronddobberen, hoe leuk dat ook is.

Maar leuk was de cursus zeker. Ik ontdekte weer mijn oude passie om te bloggen en af en toe kwamen er medecursisten aan dek om een interessant praatje te maken. Mijn dank voor jullie positieve reacties! Ik heb niemand hoeven kielhalen.

Ten slotte wil ik de reisorganisatie hartelijk bedanken. Zonder de hulp van de sponsoren en admiraal Bernard was deze reis niet half zo goed gelopen. Soms is het waar wat ze zeggen: de beste stuurlui staan aan wal.

Ding #22: Bibliotheek 2.0: Bigger, Stronger, Faster

2010-02-13T22:11:00.038+01:00

Onze ontdekkingsreis door het Terra Incognita is bijna ten einde. We houden een laatste tussenstop voordat we volgende week onze thuishaven binnendenderen. En wat voor tussenstop. Op het programma staat niet minder dan de toekomst van de openbare bibliotheek! Een onderwerp dat me zowel persoonlijk als professioneel erg aan het hart ligt.

Ik ben betrokken bij het opzetten van de Library School, een opleiding voor bibliothecarissen nieuwe stijl die dit jaar van start zal gaan. In november woonde ik een gastcollege bij van professor Frank Huysmans (UvA) over de ontwikkeling van de bibliotheek sinds de negentiende eeuw. Bottom line: vroeger was informatie schaars en moest de bibliothecaris kunnen verzamelen en ontsluiten. Tegenwoordig is er informatie in overvloed en heeft de bibliotheek niet meer het monopolie op kennis.

Het doel van de bibliotheek is gelukkig onveranderd gebleven. Net als honderd jaar geleden wil de bieb mensen toegang tot informatie verschaffen, opdat zij zichzelf kunnen ontplooien. 'Het belangrijkste middel tot dat doel – het bieden van toegang tot een kwalitatief goede, afgewogen en goed ontsloten catalogus aan boeken – is even oud maar al enige tijd krakkemikkig en sleets', zegt Huysmans in een toespraak van december 2009. Terecht merkt hij op dat 'het bieden van toegang tot cultureel erfgoed via uitleenklare media wel een noodzakelijke, maar niet voldoende voorwaarde is voor het te bereiken doel.' Niet meer louter boeken verzamelen, rangschikken en catalogiseren dus, maar wat dan wel?

Google is fantastisch in het uitspuwen van zoekresultaten, maar daar blijft het bij. De gevonden stukjes informatie hangen in het luchtledige, zijn niet in een context geplaatst. 'En dat, dames en heren, is volgens mij het gat in de markt waar de bibliotheken in zouden moeten springen om hun Volksverheffing 2.0 gestalte te geven', stelt Huysmans. De bieb die de mensen context biedt, helpt hen hun omgeving te begrijpen en zichzelf te ontplooien. Niets nieuws onder de zon eigenlijk.

Dat contextualiseren betekent vooral dat de bieb relevante koppelingen legt tussen stukjes informatie, zowel binnen als buiten de eigen collectie. Zo werk ik zelf mee aan de Bibliotheek van Verhalen. In dit nieuwe project verzamelen we verschillende media (films, websites, foto's, toneelstukken, etc.) rondom een bepaald thema en verbinden we ze uiteindelijk tot een coherent verhaal. Daarbij vergeten we ook niet de input van onze gebruikers. Zij hebben immers ontzettend veel kennis over uiteenlopende onderwerpen.

'In 2018 is de bieb hartstikke dood', hoor ik sommige medewerkers geregeld verzuchten. Inderdaad zal over tien jaar de traditionele bibliotheek niet meer bestaan. Maar daarvoor krijgen we iets fantastisch in de plaats. Mits we er nu een begin mee maken. Handen uit de mouwen en schouders eronder!

Ding #21: Van kaartenbak naar sociale catalogus... en weer terug?

2010-02-03T14:54:00.062+01:00

Waar ik ook op vakantie ben, ik ga altijd even langs bij de plaatselijke bieb. Vorige week was het Zuid-Limburgse Epen aan de beurt. Het charmante bibliotheekje wordt gerund door vrijwilligers en er is geen computer te vinden. Je waant je er werkelijk in 1985. Achter een tafel zit een oudere dame die netjes alle uitleningen in een boek bijhoudt. Wie op zoek is naar een bepaalde titel, vraagt haar om even in de grijze kaartenbak te kijken (op de tafel, rechts op de foto). Hierin zitten alle beschikbare titels, dat wil zeggen alle publicaties die er in die Epense bibliotheek te vinden zijn.

In (vrijwel) alle andere Nederlandse bibliotheken is de kaartenbak allang vervangen door een geautomatiseerde database. Hipper dan hip zijn de zogeheten 'sociale catalogi', waarbij niet alleen de bibliothecaris, maar ook de gebruiker trefwoorden en omschrijvingen kan toevoegen. Laten we eens kijken wat ze te bieden hebben.

In de catalogus van de Ann Arbor District Library zoek ik naar het onlangs verschenen boek Emergency: this book will save your life van Neil Strauss. De cursusinstructie belooft mij tagclouds en omschrijvingen van gebruikers, maar tot mijn teleurstelling heeft nog geen enkele gebruiker zich over dit boek ontfermt. Ook de standaardbiografie van de beruchtste twintigste-eeuwer ontbeert gebruikerstags. Pas als ik heel veilig inzet op Dan Browns chef d'oeuvre *kuch* vliegen de tags en reviews mij om de oren. Hoewel... tien tags en twee reviews zijn een beetje povertjes voor een bestseller. Zijn er in de Ann Arbor District soms te weinig taggende lezers?

Zoeken.bibliotheek.nl is een Nederlandse sociale catalogus. Ook hier kun je recensies, tags en waarderingen toevoegen. Deze catalogus is beter gevuld dan die van Ann Arbor, omdat er meer gebruikers actief zijn. Minpuntje: de tagcloud bestaat uit teveel irrelevante trefwoorden.

WorldCat - de naam zegt het al - is een wereldwijde catalogus. Hij brengt gebruikersrecensies van verschillende andere sites samen. Het kopje 'Lezers van dit boek lazen ook...' zou een aanwinst moeten zijn, maar in de praktijk werkt het niet. De aanbevolen boeken lijken in de verste verte niet op het door mij opgezochte boek.

Ten slotte een foto die ik afgelopen zaterdag kiekte in de plaatselijke Selexyz. Op een tafel liggen aanbevolen boeken met tags en omschrijvingen van de boekverkopers. Inderdaad, van de boekverkopers, niet van de gebruikers. Ik kan me voorstellen dat Selexyz niet staat te springen om kritische beoordelingen en daarom alleen de verkopers aan het woord laat. Maar de bibliotheek heeft niets te verliezen. Waarom niet de gebruiker de kans bieden om op deze - fysieke - wijze te taggen en te omschrijven? Je bieb hip en 2.0, zonder dat zij haar tastbare charme verliest. Epen 2.0!

Ding #20: Get Lost.fm

2010-01-19T11:41:00.082+01:00

'Wie herinnert zich dit nog: op vrijdagmiddag na school samen met een vriend en je zakgeld naar de platenwinkel in de stad fietsen, de nieuwste LP van Neil Young kopen', opent de cursusinstructie van deze week. Nou, ik in ieder geval niet. Ik groeide op in een muzikaal tijdperk dat drollenvangers okee waren en hij nog hetero was. Vanaf de brugklas ging het pas echt hard, en kocht ik de ene na de andere cd.

Hoe kies je een cd?

Natuurlijk kostte dat handenvol geld, want zoiets als downloaden of kopiëren bestond nog niet. Tenzij je genoegen nam met een krakende opname op tape. De aanschaf van een cd was dan ook een onderneming waar heel wat voorbereiding aan vooraf ging. Je polste bij vrienden welke albums zij recentelijk hadden aangeschaft, je luisterde willekeurige cd's in de platenwinkel en hoopte dat de splinternieuwe muziekzender TMF iets goeds liet zien.

Eigenlijk werkte geen enkele manier echt goed. Mijn vrienden stamden voor het grootste gedeelte uit andere subculturen (gabbers, kakkers, normalo's). De platenboer in het dorp specialiseerde zich in Hollandse meezingers. En tot overmaat van ramp bleek het met TMF alleen maar bergafwaarts te gaan.

Gered door het web
Die situatie heeft tot de komst van het internet voortgeduurd. Pas vanaf dat moment kon ik met mijn specifieke wensen op zoek gaan naar nieuwe artiesten. Ik sloot me aan bij nieuwsgroepen, ik struinde websites af en ik vroeg elk chatcontact om tips. Eindelijk was ik niet meer aangewezen op die paar muziekliefhebbers uit mijn omgeving.

De Grote Stroomversnelling kwam een aantal jaren terug, toen een vriend mij wees op de website Last.fm. Op basis van de muziek die je op je PC draait, bepaalt de database welke artiesten je waarschijnlijk óók zult waarderen. Daarnaast biedt het de mogelijkheid om direct met anderen tips en ervaringen uit te wisselen. Een LibraryThing voor je muziek, dus.

Ik heb die zomer als een gek muziek gedraaid om zoveel mogelijk aanbevelingen te genereren. De opbrengst was indrukwekkend. Ik kwam in contact met bands waarvan ik nog nooit had gehoord en die ik waarschijnlijk op geen andere manier had gevonden. Het was dan ook een grote teleurstelling dat Last.fm vanaf 2009 een aantal diensten in rekening ging brengen. Uiteraard heb ik me toen meteen aangesloten bij het verzet. Het heeft niet mogen baten. Sindsdien maak ik een stuk minder gebruik van hun diensten.

Last.fm en de bibliotheek

Wat kan een muziekdienst voor de bieb betekenen? In mijn bericht over sociale netwerken heb ik uitgelegd dat de bibliotheek lokale clubjes van gelijkgestemden kan faciliteren. Je zou bijvoorbeeld clubjes kunnen maken van mensen met eenzelfde soort muzieksmaak, op basis van de uitkomsten van hun Last.fm-account. Gezellig in de plaatselijke bibliotheekvestiging keuvelen met andere fans van die ene artiest!

Ook interessant (en tot op heden nog niet veel gedaan): muziek koppelen aan andere media. U wilt muziek die past bij de film Das Leben der Anderen? Wij leggen de soundtrack ernaast. U zoekt een toepasselijke cd om te draaien bij het lezen van de roman Fear and Loathing in Las Vegas? Wij doen er een album van The Doors bij. En welk boek sluit aan bij muziek van The Beatles? Mogelijkheden te over!

Ding #19: Vriendjes maken op Web 2.0

2010-01-11T13:44:00.120+01:00

Het is 1997. Gefrustreerd dat ik voortdurend vastloop in games als Monkey Island 2 en Duke Nukem 3D, zoek ik mijn heil op het wereld wijde web, waarop ik zojuist ben aangesloten. Na enig zoeken kom ik op het Powerweb-forum terecht, waar ik mijn vragen aan andere gebruikers voorleg. Al gauw helpt iemand me met het vinden van een oplossing.

Daarna gaat het snel. Naast het Powerweb ontdek ik andere sociale netwerksites, zoals De Digitale Stad, waar ik al gauw dagelijks gebruik van zal maken. Later volgen sites als LiveJournal en (het destijds nog niet zo pauperige) Cu2. Voor alle geldt hetzelfde principe: het zijn digitale plaatsen voor ontmoeting en gesprek.

In die begintijd is het internet nog niet zo drukbezocht. Op de weinige fora, chatsites en blogs is het tamelijk rustig. De leerlingen van mijn middelbare school die actief zijn op sociale netwerksites zijn op twee handen te tellen. Van overdaad is nog geen sprake. Daardoor hebben sociale netwerksites het karakter van een spontaan georganiseerd verjaardagsfeestje. Loodgieters praten er met hoogleraren, bij wijze van spreken. En ik vind het al heel bijzonder als ik in contact kom met iemand uit het honderd kilometer verderop gelegen Eindhoven. De gesprekken zijn dan ook vooral gezellig en beleefd.

Schoolreünie

Anno 2010 zit ik met heel andere motieven op het internet. Ik heb geen zin meer om over het weer te praten met Piet Snot. Ik ben tamelijk kritisch over het gebruik van Twitter. En de Hyves-profielen barsten van nietzeggende comments als 'Ja ik heb een leuk weekend gehad hihi lolz!!!11!!!1oneoneone'.

Vind ik sociale netwerken dan flauwekul? Zeker niet. De oplettende bloglezer weet dat ik veelvuldig gebruik maak van Last.fm en YouTube, die in essentie ook sociale netwerksites zijn. Hier spreek ik met respectievelijk muziekliefhebbers en filmfanaten over onze gedeelde passies. En op professioneel vlak maak ik gebruik van sites als Bibliotheek 2.0 en Erfgoed 2.0. Dáár zit te meerwaarde van sociale netwerken.

Ook Hyves en MySpace bieden de gebruiker de mogelijkheid zich bij subgroepen aan te sluiten. Zo'n groep bestaat uit mensen die iets met elkaar delen, bijvoorbeeld eenzelfde interesse of een opleiding. Maar er stoort me iets aan dit soort profielensites. Bij Hyves en MySpace staat immers niet de inhoud centraal, maar de gebruiker zelf. Het heeft een groot 'kijk mij eens'-gehalte. Niet zelden zie ik wanhopige pogingen van mensen om toch vooral cool over te komen. Hyves is een onafgebroken schoolreünie waar iedereen liegt over zijn baan en auto.

Bibliotheken en sociale netwerken

Rest de vraag: wat kan de bibliotheek doen met sociale netwerken? Je kunt op Hyves een subgroep 'De Bieb' aanmaken en een kleurrijke schare aan leden verzamelen, maar wat doe je daar vervolgens mee? Waar moeten die leden het over hebben? Straks zit ik alsnog met Piet Snot over het weer te praten.

Mensen hebben uiteenlopende interesses, die ze graag met lotgenoten willen delen. Daar kun je als bibliotheek op inspelen. Je zou bijvoorbeeld sociale netwerkjes rondom allerlei onderwerpen kunnen faciliteren. Je kunt filmliefhebbers bij elkaar brengen, of verzamelaars van antiek, noem maar op.

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat de bieb gaat wedijveren met bestaande sociale netwerken. Dat is onbegonnen werk. De kans dat de bibliotheek de Internet Movie Database gaat vervangen, is erg klein. Maar de bieb heeft wel een groot voordeel: ze is lokaal. Zo zouden filmfans uit dezelfde plaats hun ervaringen in de plaatselijke bibliotheekvestiging kunnen uitwisselen. Als bibliotheek kun je daar allerlei activiteiten omheen organiseren. Mogelijkheden te over.

Voor social networking geldt hetzelfde als voor alle andere Web 2.0-toepassingen waarmee ik de afgelopen tijd heb kennisgemaakt. Je kunt er oppervlakkig mee communiceren, maar je kunt er ook hele waardevolle dingen mee doen.

Ding #18: LibraryThing, of over de dingen die je liever voor jezelf houdt

2010-01-08T17:58:00.026+01:00

In Ding #17 kwamen ze al voorbij: sites waarop je kunt bespreken, delen en kunt aanbevelen. Eén daarvan is LibraryThing, een site over boeken. Als bibliofiel maak ik er al enige tijd gebruik van. Het concept is eenvoudig: je voert titels uit je collectie in en die kun je vervolgens met andere liefhebbers delen.

Voor iemand met een paar honderd boeken is dit nog knap wat werk. Maar daar staat wel wat tegenover. Op basis van de ingevoerde titels kunnen database en andere gebruikers mij tot dusver onbekende boeken aanbevelen. En ik kan zien wiens collectie het meest met de mijne overeenkomt. Dat blijkt toevallig iemand uit de regio te zijn. Het zou natuurlijk leuk zijn om met die persoon in contact te komen en dan leeservaringen te delen! Ja beste Bea, internet kan gelijkgestemden best bij elkaar brengen.

Toch zit me iets niet lekker bij LibraryThing. Ik sprak er al eerder over bij de post over Delicious: het gebrek aan privacy. De boekenkast vertelt je veel over de eigenaar. Normaal bepaal ik zelf wie mijn woonkamer betreedt en wie mijn kast te zien krijgt, maar met LibraryThing staat ie, voor iedereen zichtbaar, open en bloot op straat. LibraryThing biedt weliswaar de mogelijkheid om de titels in een zogenaamde 'besloten bibliotheek' onder te brengen, maar dan gaat het hele sociale aspect natuurlijk verloren. Ik stel me er daarom tevreden mee om de site anoniem te gebruiken.

Maar anoniem gebruiken of niet, LibraryThing blijft een juweeltje. De site biedt eveneens de mogelijkheid om boeken direct te bestellen bij sites als Amazon.com en Justbooks.de. Grote afwezigen zijn de Nederlandse bibliotheken. Waarom geen directe koppeling met Zoek&Boek? Bibliotheek, doe er iets mee!

Ding #17: Bekijk een Web 2.0-site naar keuze

2010-01-05T17:52:00.049+01:00

'In deze oefening ga je zelf op zoek naar een Web 2.0 dienst die je aanspreekt, die mooi is, die grappig is of die volgens jou interessant is. Voor jezelf of waarvan jij denkt dat het waarde kan hebben voor de bibliotheek of haar gebruikers.' Aldus de cursusinstructie bij Ding #17.

Als tamelijk ervaren Web 2.0-gebruiker schieten me talloze ideeën te binnen. Zal ik mijn ervaringen met LibraryThing bespreken? Oeps nee, dat mag pas bij Ding #18. Last.fm dan? Nah, te voor de hand liggend. Nee, laat ik eens van mijn gebaande paden afstappen en een nieuwe website verkennen. Ik ben hier immers om iets te leren.

Sites als Programmable Web en Go2Web20.net zijn prima ingangen om een idee te krijgen welke Web 2.0-diensten er zijn. Het aanbod is echter immens, dus je wordt gedwongen om van tevoren te bedenken op wat voor soort dienst je wilt uitkomen. Hmm, diep nadenken. Ik houd wel van sites die mij aanbevelingen aan de hand doen. Op het gebied van boeken en muziek ben ik al rijkelijk van tips voorzien - nu is de cinema aan de beurt. Op naar een filmtip-dienst!

Toevallig weet ik dat de populaire filmsite IMDB al jaren de mogelijkheid biedt om aanbevelingen met anderen te delen. Dit kan direct middels de message boards, door een bericht te plaatsen als: 'Ik zie dat jullie ook van Zwartboek houden. Welke andere films kunnen jullie mij aanbevelen?' Een andere, indirectere manier is om te kijken bij het kopje 'If you enjoyed this title, our database also recommends...'. Je krijgt dan aanbevelingen op basis van factoren als door gebruikers uitgebrachte stemmen en toegevoegde trefwoorden. En ja hoor, bij Zwartboek staat op aanbeveling nummer 1 de kop van onze überblonde Rutger Hauer uit Soldaat van Oranje te prijken.

Nu dan op zoek naar een filmtip-app die ik écht nog niet ken. Ik kom terecht bij Flixter, een site die prat gaat op Web 2.0-principes als social networking en sharing. De website wekt veel frustratie door de vele schreeuwerige advertenties en falende knopjes en koppelingen, maar het concept erachter is fantastisch. Ik beoordeel een aantal films en op basis daarvan stelt de database een persoonlijke lijst met aanbevelingen voor mij samen. Die lijst geeft mijn smaak akelig goed weer.

Het bespreken en beoordelen van favoriete boeken, muziek en films is altijd een populaire bezigheid geweest, ook nog voor het internet in zwang kwam. Web 2.0 maakt die uitwisseling een stuk makkelijker. Het zou dan ook een gemiste kans zijn als bibliotheken niet op recommendation apps als Flixter inhaken.

Ding #16 revisited (2)

2010-01-01T13:42:00.002+01:00

Als je de smaak eenmaal te pakken hebt...

Iedereen een fijne jaarwisseling gehad? En wat zijn de voornemens voor het komende decennium?

Ding #16 revisited

2009-12-29T17:16:00.005+01:00

Krijg je in Ding #16 de kans om allerlei mooie YouTube-filmpjes aan te dragen, vergeet je potdosie de allerbeste van ze allemaal!

Bij dezen op de valreep nog de knaller van 2009!

Ding #16: Video killed the radio star

2009-12-27T22:00:00.037+01:00

En van de podcasts gaan we naar de wereld van video's. Gesneden koek voor mij, aangezien ik dagelijks gebruik maak van sites als YouTube, Vimeo en Google Video.

Zoals Twitter voor 99 procent gelul in de ruimte is, barsten ook de videosites van de troep. Veel filmpjes zijn onbegrijpelijk, vervelend of ronduit tergend. Toch zijn er ook 'aardige' flauwe videos Omdat ze inmiddels tot de Canon van de Webcultuur zijn gaan horen. Omdat je jeugdheld erin meespeelt. Of omdat ze je leren hoe je acteur Christopher Walken moet imiteren.

Daarnaast zijn er wel degelijk kwalitatief goede videos te vinden. Geregeld bekijk ik via genoemde videosites Britse comedyseries. Deze zijn vaak illegaal geupload, met het nadeel dat de Sicherheitsbeamten van BREIN en Buma/Stemra ze er vaak weer afplukken. De sites bieden verder hoogwaardige informatie in de vorm van bijvoorbeeld documentaires, interviews en animaties.

En wat zijn de toepassingen van videosites voor de bibliotheekbranche? Bieb Blog, de briljante blog van de Bibliotheek Vlissingen, embed geregeld filmpjes in de berichten, ter ondersteuning van het verhaal. Slim aangepakt. Een bewegend beeld zegt immers meer dan duizend woorden.

Naast andermans video's kun je als bieb ook je eigen filmpjes maken en met je gebruikers delen. Zo zou je een evenement dat binnen de muren van je bibliotheek plaatsvindt, op video kunnen vastleggen en die op het web zetten. Op die manier bereik je een groter publiek dan alleen de mensen die in levenden lijve aanwezig zijn geweest.

Verdient het gebruik van vodcasts de voorkeur boven podcasts? Ik vind van wel. Beeld spreekt veel meer tot de verbeelding dan geluid alleen. Bibliotheken, laat podcasts linksliggen. Ga voor film. Video did, indeed, kill the radio star.

Ding #15: 23Dingen maakt er een podje van

2009-12-24T18:28:00.038+01:00

Podcasting is *zo* 2005!

Tenminste, ik vermoed dat ik in dat jaar voor het eerst en ook voor het laatst een podcast heb beluisterd. Voor Ding #15 ben ik meteen op zoek gegaan naar die oude vertrouwde website vanwaar ik wekelijks radioprogramma's in mp3-formaat binnenhaalde. Die blijkt inmiddels ter ziele, spoorloos verdwenen in de Grote Vergetelheid van het Internet.

Niet getreurd: de cursusinstructie geeft een hoop tips voor het vinden van een nieuw favoriet radiostation. De kerstdagen staan voor de deur, dus lijkt SkyRadio mij een passende keuze. Met een simpele muisklik beluister ik het streaming radiostation via de speakers van mijn computer. Pomtiedom. Na de vierde keer Band Aid in vijf minuten tijd, heb ik het wel weer een beetje gehad.

We gaan op zoek naar een *goed* radiostation. Er schiet me iets te binnen. Een tijdje terug kon ik via mijn Last.fm-account een voor mij op maat gemaakt radiostation beluisteren. De hele dag muziek naar mijn smaak! Dus op naar Last.fm. Teleurstelling: voor deze optie moet nu plotseling worden betaald. Hè hè, dan kan ik net zo goed een duurbetaald cd'tje opzetten.

Op Gespod en Radiocast zoek ik verder naar interessante podcasts. Het is mogelijk je op de hier aangeboden stations te abonneren. Handig, want nieuwe uitzendingen krijg je dan meteen binnen op je RSS reader. Nieuwsgierig klik ik op het Jiskefet kanaal. Hmm, het blijken geen radioprogramma's, maar videofilmpjes van het bekende cabarettrio te zijn. VODcasts dus. Daar gaan we bij Ding #16 verder op in.

Bibliotheken als DOK Delft en Waterweg bieden eveneens podcasts. Bij Waterweg heb ik even moeten zoeken naar de podcastdienst, alvorens een hele instructie te doorploegen. Dan heeft DOK het slimmer aangepakt: onderaan op de startpagina staat een geïntegreerde speler met podcasts. Eén klik en je krijgt de podcast te horen.

Zouden andere bibliotheken ook baat hebben bij dit medium? Nou en of. Naast een biebblog behoort elke bibliotheek eigenlijk een eigen podcast te hebben. Boekbesprekingen, interviews, gesproken columns van (plaatselijke) schrijvers... ik zie het wel zitten. Maar laten we niet te hard van stapel lopen. Ding #16, video's, moet nog langskomen; wellicht is bewegend beeld een nóg beter medium voor bibliotheken om in contact te treden met de gebruikers.

Ten slotte nog een hot tip van deze historicus: wie net als ik niet genoeg kan krijgen van het verleden, kan zich abonneren op de podcast van OVT.

Een beetje vooruitlopend op Ding #16...

2009-12-23T21:06:00.007+01:00

Fijne Kersemes 2009!

Ding #14: 'Good moaning, I have a massage for you.'

2009-12-19T17:34:00.047+01:00

Deze keer een zeer vertrouwd onderwerp. Zeg maar gerust 'old school'. Het moet 1998 zijn geweest toen ik het chatprogramma ICQ op mijn Pentium 75mHz installeerde. Dagen en nachten heb ik doorgebracht met het converseren met bekenden en minder bekenden. Nederlanders, Amerikanen, Ieren, Chinezen, Japanners en zelfs een verdwaalde Kazachstaan heb ik mogen spreken. Dit alles tot wanhoop van mijn beide ouders, die de telefoonrekening tot ongekende hoogten zagen oplopen (de internetverbinding, beste kinderen, liep toen nog via de vaste telefoon).

In het glasvezeltijdperk ben ik overgestapt op MSN Messenger, dat een stuk makkelijker in gebruik is, maar minder mogelijkheden biedt voor het aanspreken van onbekenden. Maar ach, mijn 'wilde' chatperiode zit er inmiddels toch al op. Tegenwoordig is mijn buddy list tamelijk constant en spreek ik voornamelijk met bekenden.

De gesprekken die ik voer zijn meestal informeel. Maar zijn er ook zakelijke toepassingen voor instant messaging? Jazeker. Tussen collega's bestaat de mogelijkheid om te overleggen via programma's als Skype of MSN. De Library School maakt geregeld gebruik van FlashMeeting. Vanaf elke plek in het land kan ik dan contact houden met de leiding in Heerlen. Het sterke punt van instant messaging is dan ook het snel communiceren over een grote afstand.

Bij Ding #13 spraken we over online kantoortoepassingen als Google Docs. Eigenlijk is dit officepakket alweer hopeloos achterhaald. Docs' opvolger, Google Wave, is momenteel in ontwikkeling. Wave combineert het aspect van gezamenlijk aan een document werken met een chatfunctie. Zo wordt collegiaal samenwerken nóg eenvoudiger.

Instant messaging kan eveneens gebruikt worden naar de klanten toe. Diverse bedrijven hebben hun helpdesk met een live chat uitgebreid. Zelfs medische vragen kunnen in een oogwenk worden beantwoord. Een medewerker aan de andere kant kan je dan direct met raad en daad bijstaan. En als iets niet duidelijk is, kan men meteen doorvragen. Via e-mail zou dit aanzienlijk meer tijd kosten.

Ook de bibliotheken zetten instant messaging in om contact te houden met hun gebruikers. Sinds een jaar of drie bestaat de mogelijkheid om via Al@din chat vragen te stellen. Ik open het chatvenster en verheug me op een prettig gesprek met een bibliotheekmedewerker. Ik kom van een koude kermis thuis: 'Helaas is er momenteel geen medewerker in staat om aan uw oproep gehoor te geven'. Natuurlijk, het is na sluitingstijd en iedereen is allang naar huis. Ik stuit op hetzelfde probleem als ik de chatfunctie van een Canadese universiteitsbibliotheek uitprobeer. Dat is een nadeel van instant messaging: het is erg aan tijd gebonden.

'Op den duur zal instant messaging e-mail gaan vervangen', zeggen sommige critici. Ik geloof daar niet zo in. Er zal altijd behoefte blijven bestaan naar een communicatiemiddel dat minder direct is, waarbij het 'trage' juist een voordeel is. Bijvoorbeeld omdat je dan goed kunt nadenken hoe je je boodschap wilt formuleren. Of omdat jij en de ander niet tegelijkertijd beschikbaar zijn. Je kunt het vergelijken met de 'oude' communicatiemiddelen: ook de telefoon heeft de brief niet geheel vervangen.

Ding #13: 'Avoid employing unlucky people. Throw half of the pile of CVs in the bin without reading them.'

2009-12-18T18:53:00.033+01:00

Tijd voor kantoorzaken. Regelmatig schrijf ik verslagen, bereid ik presentaties voor en heel soms - God verhoede het - maak ik een spreadsheet. Lange tijd heb ik dat keurig gedaan met behulp van het Microsoft Office-pakket. Ongeveer een jaar geleden ging ik thuis over op OpenOffice. Geen schokkende ervaring, want dit pakket verschilt niet van zijn Microsoft-broertje, behalve dat het gratis is.

Stel, ik heb met een collega het symposium 'Radicale leesbevordering onder bonobo's in Zimbabwe' bezocht en ik wil hierover een verslag schrijven. De gebruikelijke manier: ik open Word en ik noteer mijn ervaringen. Vervolgens sla ik het document op en verstuur het per e-mail naar mijn collega, die dan zijn eigen aanvullingen invoert.

Best omslachtig, nietwaar? Erger nog: ik heb mijn versie al naar mijn collega verstuurd, maar ik ben iets essentieels vergeten te vermelden. Ik pas het document aan en verstuur een nieuwe versie. Mijn collega heeft inmiddels mijn eerdere versie al aangepast en teruggestuurd. Verwarring alom.

Om het nog erger te maken: ik ga de volgende dag op reis en ben voor verdere communicatie toegewezen op internetcafés (ik weet het: hopeloos ouderwets in deze tijd van laptops en hippe telefoons, maar ze zijn beide op het vliegveld gestolen). In het internetcafé open ik mijn mailaccount, maar de computer waarop ik werk heeft geen kantoorsoftware. Ik kan mijn document niet openen!

Wat een pech! Zou het niet fantastisch zijn als ik op elke computer met internetverbinding - waar ook ter wereld - kon werken aan mijn documenten? En zou het niet mooi zijn als ik ze dan direct met anderen kan delen? Nooit meer geneuzel over versies, iedereen heeft dan altijd de meest actuele versie voor zich.

Gelukkig wijst de louche doch vriendelijke internetcafé-exploitant mij op het bestaan van Google Docs. Dit online softwarepakket biedt precies wat ik nodig heb. Ik kan hier Word-documenten, Powerpoint-presentaties en spreadsheets uploaden en verder bewerken. Of ik kan geheel nieuwe documenten beginnen. En het mooiste: ik kan ze direct delen met anderen. Het enige dat ik en mijn collega's nodig hebben is een gratis Gmail-account.

Terug naar het hier en nu. Voor deze cursus maak ik na het afronden van elk Ding gebruik van Google Docs. Met 21 anderen houd ik in een voortgangsformulier bij. Erg handig. Toevallig zie ik dat mijn medecursiste Ria heeft genoteerd dat zij Ding #12 op '29 december 2009' heeft afgerond. Aangezien die datum in de toekomst ligt en dus niet kan kloppen, pas ik het aan naar '29 november'. Vervolgens geef ik aan dat ik zojuist mijn Ding #13 heb afgerond. Opslaan en klaar is Kees.

Al met al is online kantoorsoftware verrekte handig, maar het is de vraag of ik vanaf nu elk document via deze weg ga maken. Dat gevoel heb ik met meer applicaties die ik bij deze cursus heb leren kennen. Ze zijn onmiskenbaar doeltreffend, maar het kost moeite om oude gewoonten te veranderen. Het zal nog wel even duren voordat ik het (Open)Office-pakket geheel links laat liggen en Google Docs tot mijn standaard kantoorsoftwarepakket maak. Het begin is in ieder geval al gemaakt.

Ding #12: Twitter

2009-12-17T19:44:00.013+01:00

U zult begrijpen, ik ben niet zo'n fan van Ding #12. Twitteren - net niet het woord van het jaar 2009 geworden - staat voor mij voor het in de wereld slingeren van korte, oppervlakkige en vooral nutteloze berichtjes. Maar de kapitein van de Hr. Ms. 23DingeneneenMens zou geen avonturier zijn als hij zich niet over zijn vooroordelen kon heenzetten. Draken aan de horizon of niet, we zeilen verder.

Ik meld me aan en schrijf mijn eerste tweets...
Ik heb geen idee wat ik moet schrijven. 'Net het toilet bezocht, een hele belevenis' vind ik te banaal, terwijl 'Grootvader overleden, ben ontroostbaar' belangrijk is, maar juist weer te weinig ruimte laat om echt mijn emoties uit te drukken. De cursusinstructie zegt over de limiet van 140 tekens: 'It's not too many words, but that makes it great. Twitter means you do not ever have to read long messages.' Klopt, maar daarmee creëer je wel weinig diepgang.

Ik bezoek een aantal Twitter-accounts van bibliotheken en het valt me op dat ze voornamelijk links naar andere websites uitspuwen. Geen zinnig woord waaróm ik juist op die links moet klikken. Ik denk dat het juist de meerwaarde van de bibliotheek is om achtergronden en context te bieden. Zeker, de meester kenmerkt zich in de beperking, maar waarom dan geen blogbericht van honderd, tweehonderd woorden?

Okee, misschien veroordeel ik teveel het medium, terwijl er fundamenteel niks mis mee is. Het schort eerder aan het gebruik ervan. De cursusinstructie vergelijkt Twitter met een kroeg. Ik kan dat geheel beamen: het is een plek waar een hoop onzin wordt uitgekraamd, maar soms, tussendoor, vang je een interessant gesprek op.

Gelukkig biedt de zoekfunctie de mogelijkheid om het kaf van het koren te scheiden. Ik typ de naam van mijn woonplaats in en ik krijg een hoop actuele tweets over gestrande treinreizigers die vanwege sneeuwbuien de stad niet kunnen bereiken. Ha, actualiteit! Nu komen we op een sterk punt van Twitter: snelheid. Dankzij de real time updates ben ik eerder geïnformeerd dan via RTL Nieuws of Nu.nl. Zo kan ik me voorstellen dat je je abonneert op de tweets van NLspoorwegen.

Ondanks de alomtegenwoordige oppervlakkigheid is er dus toch nog iets positiefs aan Twitter. Zijn er toch minder draken aan de horizon dan ik dacht.

Ding #11: Wiki's

2009-12-16T21:23:00.021+01:00

Een mysterieuze ziekte aan boord heeft de ontdekkingsreis een poosje lamgelegd. Nu er weer genoeg vers water en fruit is ingeslagen, hijst de kapitein het anker en zetten we weer koers naar de wereld van Web 2.0. Hey-ho en een fles met rum, op naar de wiki's!

Een wiki is een website waarop gebruikers samen kunnen werken aan een document of website. Ze kunnen eenvoudig content toevoegen, bewerken en verwijderen. De bekendste wiki is Wikipedia, de vrije online encyclopedie. Vrijwel dagelijks zoek ik hier naar informatie over uiteenlopende onderwerpen. Je raakt er nooit uitgekeken: omdat duizenden mensen hier hun kennis delen, is er meer te leren dan wanneer je de Winkler Prins uit de kast zou trekken.

De techniek achter Wikipedia, de wiki, leent zich niet alleen voor encyclopedieën, maar ook voor andere toepassingen. Toen de vorige projectleider van Mijn G elderland vertrok, heeft hij een interne wiki opgezet om zijn kennis aan de andere medewerkers over te dragen. Bovendien kunnen medewerkers nu snel en eenvoudig informatie uitwisselen. Nu ik er zo over denk, zouden we hier veel vaker gebruik van kunnen maken.

Een andere, geschikte toepassing van een wiki vind ik de publiekswiki van de bibliotheek Deventer. Deze wiki is 'een interactieve website van de Openbare Bibliotheek Deventer. Hier kunt u zelf artikelen schrijven die iets te maken hebben met Deventer. U heeft bijvoorbeeld een verhaal geschreven over Deventer. U weet iets over een historische plek of bekende Deventenaren. Of u bent een inwoner en u heeft een gedicht geschreven dat u graag met anderen wilt delen. U kunt het allemaal kwijt in de wiki.obdeventer.nl.'

Co-creatie tussen bibliotheek en gebruiker - dat klinkt mij als muziek in de oren! Wellicht is het een idee om (een deel van) Mijn Gelderland op te zetten als wiki. Gebruikers kunnen dan snel, gemakkelijk en zonder uitgebreide ICT-kennis hun eigen verhalen toevoegen en bewerken. Bijkomend voordeel: in een wiki is het eenvoudig linken van de ene naar de andere pagina. In een artikel kun je een woord highlighten, en als je daar dan op klikt, word je voor uitleg doorgestuurd naar het betreffende artikel.

Toch zal niet iedereen staan te springen om makkelijk aan te passen wiki-sites. Critici wijzen erop dat elke gek naar believen iets kan toevoegen, zonder dat het waarheidsgehalte ervan betwist wordt. Een site als Oncyclopedia, een parodie op Wikipedia, draait geheel om dit punt van kritiek. Wiki's hebben niettemin een aantal mogelijkheden om zich voor vandalisme te beschermen.

Tijd om de 23 Dingen wiki te bezoeken en zelf aan de slag te gaan. De structuur van deze wiki oogt tamelijk chaotisch, omdat het aan heldere afspraken en regels ontbreekt. Wanneer maak je een nieuwe pagina aan, wanneer een nieuwe map? En wat zijn de regels voor de layout? Afijn, het is natuurlijk een zandbak waarin cursisten dingen kunnen uitproberen. Een 'officiele' wiki als Wikipedia hanteert daarentegen nauwomschreven regels voor toevoegen en bewerken. Dat komt de leesbaarheid en kwaliteit van de artikelen ten goede.

Om te beginnen bewerk ik de wiki over games door mijn eigen favoriet toe te voegen. Ook bewerk ik een entry over Londen. Ten slotte voeg ik dit blog toe aan de lijst met weblogs. Hartstikke leuk om te doen, al heb ik een beetje raar gevoel. Hetzelfde gevoel had ik onlangs tijdens een workshop schilderen. Daar kreeg ik de opdracht om met tien anderen op één doek te schilderen. Hoewel het uitdrukkelijk de bedoeling was om over elkaars werk te kladden, vond iedereen het niet gemakkelijk om andermans inspanningen 'teniet' te doen. Met de wiki heb ik dat ook. Soms jeuken je handen om entries aan te passen, maar een bepaald gevoel houd je tegen. Ik denk dat ik het bewerken van wiki's meer moet zien als 'verder ontwikkelen' dan 'tenietdoen en corrigeren'. Alleen met die instelling kan een wiki in omvang en kwaliteit groeien.

Ding #10: Social bookmarking, comrade!

2009-11-28T18:46:00.046+01:00

Deze week staat Delicious op het programma. De instructie belooft een handige toepassing waarmee je in een handomdraai websites bookmarkt. Het bijzondere is dat je bladwijzers niet meer op één computer staan, maar toegankelijk zijn vanaf elke pc met internetverbinding. Handig, want ik vergeet buitenshuis geregeld de adressen van relevante websites, die ik alleen met het typen van een aantal zoektermen in Google kan terugvinden.

But wait, there's more! We spreken hier van social bookmarking, omdat ik mijn bookmarks nu niet voor mijzelf houd, maar kan delen met anderen. Op hun beurt delen anderen hun favoriete websites met mij.

Hoog tijd om op ontdekkingstocht te gaan op de Delicious-stek van 23Dingen. Hier tref ik een lijst met websites die andere gebruikers hebben gebookmarkt. Ik kan zien wanneer en door wie dit is gedaan. Hmm, er staat de kennelijk populaire link 'Hostels & Youth Hostels Worldwide - Online Bookings' tussen. Als ik erop klik, kom ik op een goedkope en onbetrouwbaar ogende website uit. Dit riekt naar spam!

Hetzelfde overkomt me even later weer. Ik zoek op verschillende tags, waaronder 'world war ii photos'. Redelijk hoog geëindigd is de link naar BBC News. Geen relevante treffer als ik zoek naar zeventig jaar oude foto's, toch?

Verder geeft elke tag een behoorlijk aantal hits, vaak duizenden. Als ik hier wil zoeken, zal ik dus specifieker moeten zijn. Maar ja, dan kan ik evengoed via Google zoeken!

Delicious gaat er prat op een sociale happening te zijn, waar iedereen in alle openheid bookmarks met elkaar deelt. Ik kan me echter voorstellen dat je je collectie Penelope Cruz-fotosites en je dagelijkse gang naar The Sound of Music-homepage liever voor jezelf houdt. Daarom biedt Delicious ook de mogelijkheid om bookmarks privé te houden. Wel wordt het gebruik ervan sterk ontraden. Volgens de makers is Delicious namelijk juist een plek om te delen.

Tja, ik weet het niet. Ik ben er niet van overtuigd dat Delicious mijn oude manieren van zoeken en bookmarken gaat vervangen. Zijn er dan helemaal geen voordelen? Toch wel: sommige gebruikers schrijven een korte user review over een website. Op Google kan men geen omschrijving of waardering aan de getoonde links toekennen (althans, die functie heb ik niet kunnen vinden). En het feit dat je over de hele wereld je (al dan niet openbare) bookmarks kunt raadplegen, is natuurlijk fantastisch. Dat moeten ook de mensen gedacht hebben die kennelijk minder gêne kennen.

Ding #9: Koppen dicht! Tijd voor bezinning

2009-11-13T17:16:00.045+01:00

Het 23Dingen-avontuur is nu een paar weken gaande. Een uitgelezen moment om terug te blikken op de voorbije periode en te bekijken wat de cursus mij tot nu toe heeft gebracht.

Toen ik in oktober 2009 met het leerprogramma startte, verwachtte ik niet meer dan een opfriscursus internetgebruik. Wat kon ik nou nog leren over het web? Ik maakte immers al jaren gebruik van diverse 2.0-toepassingen.

Het doet me groot genoegen te zeggen dat 23Dingen mij elke week weer iets nieuws heeft kunnen leren. Van veel toepassingen wist ik wel het bestaan af, maar deze cursus heeft me - in positieve zin - gedwongen om er serieus naar te kijken. Op die manier heb ik nu pas echt de mogelijkheden van die toepassingen ontdekt.

Dat wil niet zeggen dat elke verkende applicatie, zoals Spell with Flickr of de Magazine Cover Generator, nu direct nuttig en toepasbaar is voor mijn werk. Ik zou niet weten welke klant of collega ik een professioneel plezier zou doen met een foto van hem/haar op de laatste editie van TIME Magazine. Toch vind ik het van groot belang dat ik op de hoogte ben van deze mogelijkheden. In een andere vorm zou dezelfde techniek - bijvoorbeeld het online bewerken van afbeeldingen - heel nuttig voor mijn werk kunnen zijn.

Zo kan ik me heel goed voorstellen dat men een weblog (al dan niet met RSS) kan inzetten voor kennisdeling binnen de organisatie. Een weblog waarop collega's hun werkzaamheden, ideeën en visies neerpennen, is wellicht een goed alternatief voor het maandelijks afdelingsoverleg. In plaats van 'n vergadering 'uit te moeten zitten', en achteraf concluderen dat maar één of twee items voor mij van belang zijn geweest, biedt het medium weblog mij overal, altijd en zeer snel de mogelijkheid om erachter te komen wat mijn collega's bezighoudt. (Ik zou er overigens op tegen zijn om een kennisdeling-weblog náást afdelingsoverleggen te laten lopen - dat zou immers dubbelop en dus onnodig tijdrovend zijn).

Ook naar de klanten toe kan een weblog heel nuttig zijn. Veel organisaties maken hier al gebruik van. Een weblog is - in tegenstelling tot een website - gemakkelijk te updaten en dus actueel te houden. Je hoeft geen kennis te hebben van een complex Content Management Systeem (CMS). Voor een website als Mijn Gelderland, waarvoor ik werk, zou het dan eenvoudig zijn om evenementen en activiteiten aan te kondigen en nieuwe verhalen onder de aandacht te brengen. Bezoekers kunnen zich bovendien met één muisklik aanmelden op de RSS-feed. Ook biedt het weblog de mogelijkheid om reacties achter te laten. Zo kunnen bezoekers hun verhalen en ideeën met de organisatie en met anderen delen. Houd er als webmaster of webredacteur wel rekening mee dat het modereren van die reacties extra tijd kost.

Kortom, ik ben erg benieuwd wat de komende 14 Dingen mij nog gaan brengen!

Ding #8: Een gephotoshopt beeld zegt meer dan duizend woorden

2009-11-13T15:26:00.016+01:00

... en om te photoshoppen hoef je geen dure programma's te installeren. Online zijn er een groot aantal programmaatjes te vinden waarbij je al een heel end komt. In Ding #8 gaan we dit oefenen.

Een interessant beginpunt voor mijn ontdekkingstocht is The Simpsons Movie Site. Hier kun je jezelf omtoveren tot een personage uit de bekende animatieserie. In een paar muisklikken zie ik mezelf op het scherm staan, in de bekende gele huidskleur, klaar om Springfield binnen te stappen. Ik download de afbeelding naar mijn harde schijf. Als ik 'm vervolgens open, zie ik dat er nog wel erg veel wit kader omheen staat... Geen nood. Ik ga naar FotoAanpassen.nl, upload mijn afbeelding, snijdt het bij en klaar is Kees. Ik zet er ook nog een mooi zwart kader omheen. Vervolgens sla ik de afbeelding weer op op mijn PC. En het resultaat mag er wezen, of niet soms?

Image Generator Links 2009 biedt een keur aan koppelingen naar handige programmaatjes. De daarin opgenomen Fake Magazine Covers trekt mijn aandacht. De site belooft mij een gepersonaliseerde tijdschriftcover in twee eenvoudige stappen. Vervelend: het plaatje dat ik wil uploaden verdwijnt. Ik probeer het nog eens. Nog niets. Na drie keer proberen, zoek ik hulp op de website. Het blijkt dat veel afbeeldingen pas geupload kunnen worden als je ze eerst in Paint hebt geopend en hebt opgeslagen. Vooruit dan maar. En voilá, inderdaad pakt ie 'm nu wel. Ik selecteer een cover uit de lijst. Het eindresultaat is teleurstellend: ik zie inderdaad de door mij geuploade foto met daaroverheen de door mij geselecteerde cover, maar met voorgefabriceerde teksten die niet van mijn hand zijn. Ik wil zelf de bijhorende koppen kunnen schrijven!

Ik laat me niet uit het veld slaan en zoek een ander programma dat me wel toestaat om (een deel van) de koppen aan te passen. Ik kom uit op de Magazine Co ver Generator van WriteOnIt. Deze werkt volgens hetzelfde principe als Fake Magazine Covers, maar ik kan nu zelf twee koppen toevoegen. Hieronder het resultaat:

Ding #7: Herr Flickr of ze Gestapo, again

2009-11-07T21:23:00.007+01:00

Nog een bijdrage over Flickr, nu over de talloze toepassingen die mensen rondom de website hebben gebouwd. Er zitten een hoop grappige applicaties tussen, die misschien niet direct nuttig zijn, maar niettemin laten zien hoe innovatief photo sharing kan zijn. Voorbeelden zijn Colr Pickr, Spell with Flickr, Bubblr en Flickeur.

Nuttige apps zijn er gelukkig ook. Met Findr wordt zoeken op Flickr overzichtelijk en gestructureerd.

Google Maps maakt gebruik van afbeeldingen op Flickr. Als experiment heb ik op mijn eigen adres gezocht. Iemand heeft oude foto's van mijn wijk geupload, waarvoor ik 'm erg dankbaar ben. Erg leuk!

Ding #6: Flickr ze online, die foto's

2009-11-07T20:16:00.021+01:00

Woohoo! Deze week mogen we kiezen uit twee opdrachten. Beiden gaan ze over de hipper dan hippe website Flickr, waarop mensen hun kiekjes met elkaar kunnen delen. Voor Ontdekoefening A mag ik een blogpost wijden aan een foto die ik heb gevonden op iemands photostream. Of, en dat is Ontdekoefening B, ik open een eigen account en ga zelf aan de slag. Maar ik zou geen man van deze tijd zijn als ik genoegen nam met twee opties. Ik doe er gewoon een derde bij! En die luidt: schrijf een blogpost over je ervaringen met Flickr tot nu toe.

Als fervent liefhebber van alles wat met geschiedenis te maken heeft, heb ik door de jaren heen een groot aantal historische documenten verzameld. Een doos vol oude boeken, tijdschriften, kranten, brieven, foto's. Op regenachtige zondagen doe ik niets liever dan die collectie door te spitten. Af en toe zitten er hele grappige dingetjes tussen. En wat is er nou leuker dan je vondsten met anderen te delen?

Dat moet ook het Nationaal Archief gedacht hebben toen zij in oktober 2008 als eerste Nederlandse erfgoedinstelling een deel van zijn fotocollectie beschikbaar stelde via Flickr. Nederlands grootste archief hoopte op deze manier meer mensen in contact met het verleden te brengen. En dat is gelukt. Terwijl de oude fotobank van het archief maar mondjesmaat werd bezocht, hebben de bijna achthonderd foto's op de Flickr photostream meer dan een miljoen pageviews, bijna tweeduizend commentaren en ruim 6800 toegevoegde tags opgeleverd.

In navolging van het Nationaal Archief ben ik een poosje terug begonnen met het inscannen en uploaden van mijn eigen col lectie. Op die manier kunnen andere history buffs meegenieten van al die 'juweeltjes'. En omdat duizenden mensen mijn documenten en foto's nu kunnen zien, is de kans groot dat iemand mij er iets nieuws over kan vertellen. Op Flickr deel je niet alleen foto's, maar ook je kennis.

Deze foto van een Amerikaanse soldaat (1945) komt uit mijn collectie. Benieuwd naar het verhaal erachter? Klik op de afbeelding!

Ding #4 en #5: RSS feeds

2009-10-23T16:03:00.014+02:00

Het is vrijdagmiddag, herfstvakantie en de ontdekkingstocht door web 2.0 gaat verder. Ietwat sceptisch begin ik aan de opdracht van deze week: RSS feeds. Jarenlang heb ik het oranje icoontje in hoeken van websites teruggevonden. Wat kun je ermee? Ja, het heeft iets te maken met het bijhouden van nieuwtjes op websites. Je abonneert je op de RSS van je favoriete pagina's en elke keer als er een nieuw bericht verschijnt, krijg je die direct te zien in één scherm, namelijk dat van je RSS reader. Maar dat betekent ongetwijfeld een hoop registeren, inloggen, tweaken, en managen. Dan vind ik mijn traditionele manier van websurfen toch een stuk aantrekkelijker.

Gelukkig hebben ding #4 en ding #5 mijn ongelijk bewezen.

Dankzij de heldere uitleg op de blog van 23Dingen kan ik snel aan de slag. Zonder dat ik het wist, heb ik via mijn Gmail-account al een RSS reader. Dat is al een meevaller: registreren is niet meer nodig! Het gebruik van deze Google Reader is eveneens een fluitje van een cent. Conform de opdracht abonneer ik mij op een aantal voorgeschreven websites door op de oranje icoontjes te klikken dan wel in Google Reader zelf de website toe te voegen.

Hela! Ik word plotseling overspoeld met onzin. De RSS van Marktplaats toont mij tientallen afgedankte computers uit de jaren tachtig. Niet iets waar ik op zit te wachten. En heb ik wel iets aan al die biblioblogs? Met een paar muisklikken verdwijnen ze weer uit mijn Google Reader. C'est simple comme bonjour.

Ik krijg de smaak te pakken. Ding #5 vraagt mij om nu actief op zoek te gaan naar RSS feeds. Google Blogsearch en Bloglines blijken een uitstekend beginpunt te zijn. Ze werken net als de Google-zoekmachine en hebben als voordeel dat ze snel en effectief weblogs weten te vinden. De zoekfunctie in het programma Google Reader werkt volgens hetzelfde principe.

Daarna bezoek ik alle websites uit mijn lijst van 'Favorieten'. Veel van deze sites blijken inderdaad over een RSS-functie te beschikken, maar sommige ook niet. Vervelend zeg... Nu zal ik die paar websites alsnog afzonderlijk moeten blijven bezoeken. Als je eenmaal gewend bent aan RSS, kun je blijkbaar niet meer zonder!

Ding #3: mijn ervaringen met web 2.0 reedsch

2009-10-12T14:27:00.021+02:00

Web 2.0: wat betekent het voor mij?

Een complete n00b (newbie) op het gebied van web 2.0 ben ik niet. Al geruime tijd maak ik gebruik van verschillende web 2.0-toepassingen, zoals:

Last.fm

Bibliotheek 2.0

YouTube

MySpace

Flickr

Op deze sites vind ik altijd informatie op maat - geheel volgens de hedendaagse tijdgeest: wat ik wil, wanneer ik het wil, hoe ik het wil.

Bovendien versterken alle gebruikers elkaar in het beschikbaar maken van informatie. Zo biedt Last.fm de mogelijkheid om direct en indirect muziektips met elkaar uit te wisselen. Dit heet 'co-creatie': de ultieme vorm van samenwerking. Niet langer ben je de passieve consument die een website bezoekt, maar mede-creator van een dienst.

Dit proces is precies wat mij zo boeit. Ik volg de cursus 23Dingen dan ook om meer zicht te krijgen op de mogelijkheden die web 2.0 biedt.

Ding #1 en #2: Grand opening!

2009-10-12T13:44:00.005+02:00

Het web is sinds vandaag een blog rijker:
23 Dingen en een Mens.

Dit weblog zal vooral de zandbak zijn waarin ik experimenteer met de opdrachten voor mijn cursus 23Dingen. Dingen #1, 2, 3 - het aanmaken van een Gmail-account, het openen van dit blog en het schrijven van deze post - zijn hierbij volbracht.

Werken met Blogger is tamelijk eenvoudig, maar het is nog een heel getweak om de layout en positionering van afbeelding en tekst naar wens te krijgen. Bovendien valt het me zwaar een blogpost te schrijven over iets 'triviaals' als mijn eerste leerstappen. Met een concreet onderwerp zou ik veel gemakkelijker aan de slag kunnen gaan.

Hoe denken mijn medecursisten hierover? Laat een berichtje achter in de comments.