Ding #12: Twitter

U zult begrijpen, ik ben niet zo'n fan van Ding #12. Twitteren - net niet het woord van het jaar 2009 geworden - staat voor mij voor het in de wereld slingeren van korte, oppervlakkige en vooral nutteloze berichtjes. Maar de kapitein van de Hr. Ms. 23DingeneneenMens zou geen avonturier zijn als hij zich niet over zijn vooroordelen kon heenzetten. Draken aan de horizon of niet, we zeilen verder.

Ik meld me aan en schrijf mijn eerste tweets...
Ik heb geen idee wat ik moet schrijven. 'Net het toilet bezocht, een hele belevenis' vind ik te banaal, terwijl 'Grootvader overleden, ben ontroostbaar' belangrijk is, maar juist weer te weinig ruimte laat om echt mijn emoties uit te drukken. De cursusinstructie zegt over de limiet van 140 tekens: 'It's not too many words, but that makes it great. Twitter means you do not ever have to read long messages.' Klopt, maar daarmee creëer je wel weinig diepgang.

Ik bezoek een aantal Twitter-accounts van bibliotheken en het valt me op dat ze voornamelijk links naar andere websites uitspuwen. Geen zinnig woord waaróm ik juist op die links moet klikken. Ik denk dat het juist de meerwaarde van de bibliotheek is om achtergronden en context te bieden. Zeker, de meester kenmerkt zich in de beperking, maar waarom dan geen blogbericht van honderd, tweehonderd woorden?

Okee, misschien veroordeel ik teveel het medium, terwijl er fundamenteel niks mis mee is. Het schort eerder aan het gebruik ervan. De cursusinstructie vergelijkt Twitter met een kroeg. Ik kan dat geheel beamen: het is een plek waar een hoop onzin wordt uitgekraamd, maar soms, tussendoor, vang je een interessant gesprek op.

Gelukkig biedt de zoekfunctie de mogelijkheid om het kaf van het koren te scheiden. Ik typ de naam van mijn woonplaats in en ik krijg een hoop actuele tweets over gestrande treinreizigers die vanwege sneeuwbuien de stad niet kunnen bereiken. Ha, actualiteit! Nu komen we op een sterk punt van Twitter: snelheid. Dankzij de real time updates ben ik eerder geïnformeerd dan via RTL Nieuws of Nu.nl. Zo kan ik me voorstellen dat je je abonneert op de tweets van NLspoorwegen.

Ondanks de alomtegenwoordige oppervlakkigheid is er dus toch nog iets positiefs aan Twitter. Zijn er toch minder draken aan de horizon dan ik dacht.